tag:blogger.com,1999:blog-22303064167611721712012-01-25T13:29:02.773+06:30ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-84621509989789155622012-01-01T23:00:00.000+06:302012-01-01T23:21:42.205+06:30<div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ေဆာင္းမနက္ခင္းတစ္ခု၏ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္မႈကို ေျခာက္က္ျခားဖြယ္ေကာင္းေသာ အသံနက္ၾကီးက လွန္႕ႏိႈးလိုက္ေလျပီ...ထိုေန႕က ရန္ကုန္ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားမ်ားအတြက္ ၂၀၁၁ခုႏွစ္အတြက္ ရင္နင့္ဖြယ္ရာ မီးေလာင္ေပါက္ကြဲမႈၾကီးတစ္ခု ျဖစ္ေပၚခဲ့ေလသည္။စာေရးသူတစ္ေယာက္ အသံနက္ၾကီးမ်ား ၀ုန္းဒိုင္းျဖင့္ ျမည္ဟီးသြားသည္ႏွင့္ မိမိ၏ အိမ္တံခါးမ်ားသည္ ေဆာက္တည္ရာမရ ပြင့္ထြက္ျခင္းႏွင့္အတူ သိမ့္ကနဲျဖစ္သြားေသာ ရင္အစံုေၾကာင့္ အျပဴးအျပဲႏိုးလာကာ ထိန္ထိန္ျငီးေနေသာ မီးလွ်ံမ်ားေၾကာင့္ လွန္႕ျဖန္႕သြားသည္။ မီးေလာင္မႈျဖစ္ပြားေသာ ေနရာက မိမိတုိက္ခန္းႏွင့္ သိပ္မေ၀းကြာလွ။ ေနရာကို ခန္႕မွန္းမိသေလာက္ သဘာ၀ဓါတ္ေငြ႕ဆိုင္နား.. လူက နားထင္မ်ား ထူပူကာ ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမည္မသိ။ ေလာကၾကီး၏ စကားလံုးမ်ားကို ယခုမွ စတင္သင္ၾကားေနေသာ စူးစမ္းေသာ မ်က္၀န္းတစ္စံုက မိမိကို စိုက္ၾကည္႕ေနခ်ိန္တြင္ တင္းက်ပ္ေသာ လက္မ်ား၏ မိမိ၏သားေလးကို ေပြ႕ပိုက္ထားလုိက္မိသည္။ သရဏဂံုကို မျပတ္ရြတ္ရင္း မီးေတာက္မီးလွ်ံမ်ားကို စိုက္ၾကည္႕ေနမိသည္။ သိပ္မၾကာလိုက္ပါ.. မၾကားခ်င္ေသာ..အသံမ်ား... မျမင္ခ်င္ေသာ အနိဌာရံုမ်ား လမ္းမၾကီးေပၚတြင္ ပ်ားပန္းခတ္မွ်ရႈတ္ရွပ္ခက္ကုန္ကာ. ငိုညီးသံမ်ားကို ၾကားေနရသည္။ ေၾကာင္စီစီမ်က္လံုးမ်ားျဖင့္ ဖန္၀ါေနမင္း အလာကိုသာ ထိုင္ေစာင့္ေနမိသည္။ သတင္းေတြ..သတင္းေတြ...မ်ားျပားလွေသာ သတင္းစကားမ်ားၾကားမွ လူအေသအေပ်ာက္မ်ားသည္..ဆိုေသာ သတင္းမ်ားကို မမွန္ပါေစႏွင့္ဟု ဆုေတာင္းရင္း MRTV4 ဖန္သားျပင္မွ ရင္နင့္ဖြယ္ရာမ်ားကို ေကာ္ဖီကိုပင္ မေသာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လည္ေခ်ာင္း ဆို႕နင့္လာသည္။ နိစၥဓူ၀တေန႕တာ လုပ္ငန္းတာ၀န္မ်ားကို လုပ္ကိုင္ရန္ မျဖတ္ခ်င္ေသာ လမ္းမွ လာခဲ့ရေလသည္။ ရင္နင့္ဖြယ္ရာ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ျမင္ရခ်ိန္တြင္ အလြန္စိတ္မေကာင္းမိ...ဖုန္အလိန္းလိန္းေပက်ံ မည္သူမည္၀ါပင္ ခြဲျခားရခက္ေသာ မ်က္ႏွာမ်ားနဲ႕ မီးသတ္၀တ္စံုမ်ားျဖင့္ အားေလ်ာ့စြာ ေလွ်ာက္လွ်မ္းေနၾကေသာ မီးသတ္သမားမ်ား...ညစ္ပတ္ေပေရေနေသာ ယူနီေဖာင္းႏွင့္ ေသြးစမ်ားပင္ ေပက်ံေနေသာ လက္မ်ားျဖင့္ပင္ ဆာေလာင္မႈေၾကာင့္ ငွက္ေပ်ာသီးမ်ားကို အားရပါးရ စားေသာက္အာ မနက္စာ အာသာေျဖေနရေသာ ရဲ၀န္ထမ္းမ်ား...ထမီကို ဆြဲ... လက္ဖေနာင့္ျဖင့္ မ်က္ေဒါက္ကိုသုတ္.. အနိစၥသေဘာကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ရေသာေၾကာင့္ ရတက္ဗ်ာေပြေနေသာ မိသားစု၀င္အခ်ိဳ႕...ေမာင္းသူမဲ့သြားေလေသာ.. တာ၀န္မ်ားကို ေနပူမိုးရြာမေရွာင္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ အနီေရာင္ မီးသတ္ကားၾကီး၏ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား ေပ်ာက္ဆံုးသြားေသာေၾကာင့္ အသက္မဲ့ေနေသာ ကရိန္းျဖင့္ ဆြဲထုတ္ခဲ့ရေသာအျဖစ္...အို.. ျပည္သူမ်ား၏ အသက္အိုးအိမ္လံုျခံဳေရးအတြက္ အသက္ကို ရင္းတည္ကာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ စြန္႕လႊတ္စြန္႕စား မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၀င္ ငါးဦးက်ဆံုးကာ၊ (၃၃)ဦး ဒဏ္ရာ ရရွိခဲ့ၾကေသာ ၂၀၁၁ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ(၃၀).. စက္ဆန္းသိုေလွာင္ရံုမ်ား မီးေလာင္ေပါက္ကြဲမႈၾကီးမ်ိဳး ဘယ္အခါမွ မေမ့ႏိုင္ပါ။<span id="fullpost">ရင္ခြင္ပိုက္ကေလးအား ႏို႕ခ်ိဳတိုက္ေကၽြးရင္ ဆံုးပါးသြားေသာ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕၀င္ ခင္ပြန္းသည္အတြက္ က်ဆင္းေနေသာ မ်က္ရည္မ်ား.... သားငယ္ေလး၏ ျဖစ္အင္ေၾကာင့္ ရတက္မေအးရေသာ မိခင္မ်ား၏ မ်က္ရည္မ်ား... ဤမဟာ ပထ၀ီေျမၾကီးေပၚသို႕ ဤကဲ့သို႕ အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးျဖင့္ ထပ္မံ မက်ဆင္းပါေစႏွင့္လို႕ ဆုေတာင္းရင္း....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-8462150998978915562?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-40943167032431169242010-08-17T14:06:00.001+06:302010-08-17T14:06:20.034+06:30ျပတင္းမွန္သားတြင္ မိုးသားမ်ား လာေရာက္ထိေနခ်ိန္.. ရပ္ကြက္အတြင္းရွိ အိမ္မိုးနီညိဳညိဳေလးမ်ားသည္ မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ားေအာက္တြင္ ေခါင္းမေဖာ္၀င့္သူတစ္ေယာက္အလား ျငိမ္သက္ျပီး ေနေနေလသည္။ <br /><br />ၾသ.. တမိုးေသာက္ျပန္ျပီ။ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ ေနလို႕ထိုင္လို႕မေကာင္းေသာ ခံစားခ်က္ေၾကာင့္ အိပ္ရာထက္တြင္ ဆက္လက္မေမွးစက္ႏိုင္။ သက္သာလို သက္သာျငားတစ္ခုခု ျပဳလုပ္ရန္ ေဆးဗီဒိုအနားသို႕ တလွမ္းျခင္း လာမိခ်ိန္တြင္.. နံရံထက္က နာရီေပၚတြင္ ေန႕လည္ ၁၁ နာရီထိုးေနျပီ။<br /><br />အို.. ဘယ္အခ်ိန္ထိေတာင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါလိမ့္။ တေန႕စာ ၀မ္းစာရွာခ်ိန္မွာ ငါသည္ အိပ္စက္မႈကို ျပဳေနေလျပီ။ ငါ၏ ရွင္သန္ျခင္းသည္ အဘယ္အတြက္နည္း.. ေမးခြန္းမ်ားစြာျဖင့္ ေဆးဗီဒိုတြင္းမွ ဘာမီတြန္ပုလင္းေလးကို လက္လွန္းရင္း...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-4094316703243116924?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-83692781172800069092009-11-19T01:51:00.001+06:302009-11-19T01:56:22.939+06:30<div style="text-align: justify;">တန္ဖိုးေတြအေၾကာင္း ကေလးကအစသိတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက မုန္႕တစ္ခုဘယ္ေလာက္တန္လည္း.. ဒါလည္း ဒီမုန္႕ရဲ႕ သတ္မွတ္ထားေသာ တန္ဖိုးပဲေလ။<br /><br /><blockquote><b>လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးကေရာ မည္ကဲ့သို႕ သတ္မွတ္ၾကပါသလဲ။</b> </blockquote><br />ဒီအေမးကို မိမိဖာသာျပန္ေမးမိခ်ိန္မွာ အေျဖတစ္ခုရလာပါတယ္။ မိမိရိုးရိုးသားသား၊ ၾကိဳးၾကိဳးစားစားျဖင့္ အရာရာကို ေကာင္းတာလုပ္ရင္ မိမိတန္ဖိုးက တေန႕ထက္တေန႕ တက္လာမွာပဲေလ။ <br /><br /><blockquote><b>လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးကေရာ ဘယ္အခ်ိန္သိမွာလဲ။</b></blockquote><br />ဒီအေမးကို မိမိဘာသာပဲျပန္ေျဖလုိက္မိတယ္။ ဒီလူ႕ပတ္၀န္းက်င္နားမွာ ဒီလူေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္ ဒီလူတန္ဖိုးကို သိလာမွာပါပဲေလ။<br /><br />ဒီေမးခြန္းမ်ားကို ေနမေကာင္းျဖစ္ခ်ိန္ အိပ္ရာထက္ ပက္လက္ျဖစ္ခ်ိန္မွာ ေတြးမိတယ္။ မိမိသည္လည္း မည္မွ်ေလာက္တန္ဖိုးရွိေနျပီနည္း။ မိမိေသလြန္လွ်င္ေတာင္ မိမိအတြက္ ပါမသြားေသာ ဂုဏ္ျဒပ္ေတြကို ဖက္တြက္ေနမိေသးေသာ မသိစိတ္ကို ခ်ိဳးႏွိမ္ျပီး ေသလွ်င္ပါသြားမည့္ ကုသိုလ္ေရးကိုပဲ အာရံုျပန္ျပဳေနမိလိုက္သည္။<br /><br />ဆရာ၀န္ဆီမွ ေဆးသြင္းရေအာင္ဟုေျပာခ်ိန္တြင္ မၾကားခ်င္ေသာစကားဟု သတ္မွတ္မိေသာ ထိုစကားစုအဆံုးတြင္ ေသြးေၾကာအတြင္းသို႕ စူးနစ္၀င္လာေသာ အပ္တစ္ေခ်ာင္း... <br /><br />နာက်င္ေပမယ့္ လက္တံု႕ျပန္ခြင့္မရွိခ်ိန္... မိမိေသြးေၾကာထဲ အပ္ေလးတစ္ေခ်ာင္း ၀င္ခ်ိန္တြင္အခုိက္တြင္ ဒီေလာက္နာက်င္မႈကို ခံစားရပါက ႏိုင္ငံေတာ္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရင္း ေျခလက္စြန္႕လႊတ္လိုက္ရေသာ သူမ်ားဆိုပါက.... သူတို႕နာက်င္မႈမ်ားသည္ အရိုးခိုက္ေလာက္မည္သာ...<br /><br />အစာမစားရေသာေၾကာင့္ ၀မ္းတက်ဳပ္က်ဳပ္ျမည္ကာ ဆာေလာင္မႈကို ကေလးငယ္ကဲ့သို႕ ငိုယိုမေတာင္းႏိုင္ပဲ ၾကိတ္မွိတ္ခံစားေနခဲ့ရခ်ိန္... ထမင္းေတာင္ နပ္မွန္ေအာင္ မစားရေသာသူမ်ား အျဖစ္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိသည္။<br /><br />ေသြးစစ္ေဆးမႈျပဳရန္အတြက္ ေသြးနဲနဲစုပ္ယူမိျခင္းကိုပင္လွ်င္ မူးခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ... သတင္းစာထဲက ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ေျမာက္ေသြးလွဴဒါန္းသူဆိုေသာ ေသြးလွဴရွင္ပံုရိပ္မ်ားကို အေလးထားမိလာတယ္။<br /><br />ေနထိုင္မေကာင္းခ်ိန္မွာ ခိုလႈံစရာမိခင္ရင္ခြင္တစ္ခုကို တမ္းတမိခ်ိန္မွာ.. မိခင္မရွိေတာ့တဲ့ သားသမီးေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိလာတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-8369278117280006909?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-58345109889271571632009-11-18T23:55:00.000+06:302009-11-18T23:55:50.401+06:30အခါတစ္ပါး၌ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လက္သည္းခြံေပၚ၌ ေျမမႈန္႕အနည္းငယ္ တင္ထားျပီး ရဟန္းတို႕ကို ဤသို႕မိန္႕ၾကားေတာ္မူ၏။<br /><br />"ရဟန္းတို႕၊ မည္သို႕ထင္ၾကသနည္း၊ လက္သည္းခြံေပၚ၌ ငါတင္ထားေသာ ေျမမႈန္႕အနည္းငယ္ႏွင့္ ဤမဟာပထ၀ီေျမၾကီးရွိ ေျမမႈန္႕သည္ ဘယ္အရာက ပို၍မ်ားသနည္း"<br /><br />ဤသုိ႕ေမးေသာအခါ ရဟန္းတို႕က<br /><span id="fullpost"><br /><br />"ျမတ္စြာဘုရား၊ မဟာပထ၀ီေျမၾကီးကသာ ပို၍မ်ားပါသည္။ လက္သည္းခြံေပၚ၌ ျမတ္စြာဘုရားတင္ထားေသာ ေျမမႈန္႕ကား အနည္းငယ္မွ်သာ ရွိပါသည္။ မဟာပထ၀ီေျမၾကီးႏွင့္ စာလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရားလက္သည္းခြံေပၚ၌ တင္ထားေသာ ေျမမႈန္႕ကေလးသည္ အေရအတြက္ မသြင္းေလာက္ပါ။ ႏႈိင္းစရာဟုပင္ မဆိုေလာက္ပါဘုရား"<br /><br />ဟု ေလွ်ာက္ထားၾက၏။<br /><br /> "ရဟန္းတို႕၊ ဤဥပမာအတိုင္းပင္ လူ႕ဘံု၌ ျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတို႕သည္ အနည္းငယ္မွ်သာ ရွိသည္။ စင္စစ္ကား အျခားေသာဘံုတို႕၌ ျဖစ္ေသာ သတၱ၀ါတို႕က ပို၍မ်ားကုန္၏။ ယင္းသုိ႕ ျဖစ္ရျခင္းမွာ အဘယ္ေၾကာင့္နည္းဟု ဆိုလွ်င္ ဒုကၡသစၥာ၊ သမုဒယသစၥာ၊ နိေရာဓသစၥာ၊ မဂၢသစၥာဟူေသာ သစၥာေလးပါးအမွန္တရားကို မသိၾကေသာေၾကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။"<br /><br />"ရဟန္းတို႕၊ သို႕ျဖစ္၍ ဤတရားသည္ ဆင္းရဲျခင္းအမွန္တည္းဟု သိေအာင္အားထုတ္ရမည္။ ဤတရားသည္ ဆင္းရဲျခင္းဒုကၡကို ျဖစ္ေစတတ္သည့္အေၾကာင့္းကို အမွန္တည္းဟု သိေအာင္ အားထုတ္ရမည္။ ဤတရားသည္ ဆင္းရဲဒုကၡ ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ အမွန္တည္းဟု သိေအာင္အားထုတ္ရမည္။ ဤတရားသည္ ဆင္းရဲဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းရာသို႕ ေရာက္ေစတတ္သည့္ လမ္းေၾကာင္းအမွန္တည္းဟု သိေအာင္ အားထုတ္ရမည္"<br /><br />ကိုးကား - မဟာ၀ဂၢသံယုတ္ ပါဠိေတာ္၊ ၁၂-သစၥသံယုတ္၊ ၇-ပဌမအာမကဓည၀ဂ္၊ ၁-အညၾတသုတ္<br />ဗုဒၶ၏ ၾသ၀ါဒအျမဳေတ - ဒဂုန္ဦးထြန္းျမင့္ ေရးသားခ်က္ကို ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပေပးျခင္း ျဖစ္ပါသည္။<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-5834510988927157163?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-82388187914566429952009-07-08T03:12:00.008+06:302009-07-23T20:13:28.335+06:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_fvtGvhpLS4c/SlOz90MKLuI/AAAAAAAAACc/N_EWcGaozWE/s1600-h/Beggar_Bodhgaya_India.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5355822256436686562" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 199px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_fvtGvhpLS4c/SlOz90MKLuI/AAAAAAAAACc/N_EWcGaozWE/s320/Beggar_Bodhgaya_India.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><br /><br />စာေရးသူတစ္ေယာက္ အိမ္မွ Busကားဂိတ္ကို စထြက္ကတည္းက ဘုရားမရွိခိုးခဲ့ရေတာ့ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ဘုရားစာကို ရြတ္ဆိုလာခဲ့မိသည္။ စာေရးသူ၏ သူငယ္ခ်င္းေလးေအာင္ေအာင္ က ေျပာဖူးတယ္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ ကုသိုလ္၊ ပညာ ႏွင့္ ဥစၥာ ဒီ(၃)ခ်က္ကို ျပည့္စံုေအာင္ ေနထိုင္ႏိုင္ရင္ ထုိတစ္ေန႕တာသည္ တန္ဖိုးရွိစြာ ကုန္ဆံုးျခင္းမည္၏ တဲ့ေလ။<br /><br />စာေရးသူလည္း Bus ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ၃၀၀က်ပ္တန္ ကိုကိုေရႊဧည့္သည္ၾကီးကို ေစာင့္ေပါ့။ လက္ကနာရီက ေက်ာင္းခ်ိန္နီးျပီဟု ေအာ္ေနသေယာင္ ခံစားလာရေသာေၾကာင့္ မတတ္သာသည့္အဆံုး ကိုယ့္ေရွ႕ေရာက္ေနေသာ Bus ကားကိုသာ တတ္စီးခဲ့လိုက္သည္။ တန္ပါသည္။<br /><span id="fullpost"><br /><br />"ဟိုနားဒီနား ၁၀၀ ေပးထား"<br /><br />Bus ကားကလည္း mini bus ဆိုေတာ့ လူနဲနဲက်ပ္ရင္ကို အသက္ရွဴကမ၀ေတာ့။ သို႕ေသာ္လည္း အမ်ားသူငါေတာင္ စီးေနတာ မိမိက ေရႊလင္ဗန္းႏွင့္ အခ်င္းေဆးသူလည္း မဟုတ္ေလေတာ့ နဲနဲေတာ့ သည္းခံျပီးစီးလာလိုက္တယ္။ ကိုယ္ဆင္းမည့္ေနရာေရာက္ေတာ့ ကိုယ္လံုးေလးကို ငါးဖယ္တိုးေလးတိုးျပီး ဆင္းရတယ္။ ဒါေတာင္ ေမြးကတည္းက ဘယ္ေလာက္စားစား မ၀ေသာ ခႏၶာကိုယ္ပိုင္ထားေပလို႕ ေတာ္ေသးသည္။ ေက်ာင္းခ်ိန္ကလည္း နီးလာျပီဆိုေတာ့ အျမန္ဆံုးေျခကုန္သုတ္ျပီး ေျပးလာခဲ့သည္။ တေနရာအေရာက္ ေျခေထာက္မ်ားက ေမြးရာပါသိမ္ေနေသာ လူငယ္တစ္ဦး ခ်ိဳင္းေထာက္ျဖင့္ ေတာင္းရမ္းေနသည္ကို ဖ်တ္ကနဲေတြ႕လိုက္ခ်ိန္ အသိတစ္ခု ခ်က္ခ်င္း၀င္သြားခဲ့သည္။ ဒီေန႕အတြက္ စာေရးသူ၏ ကုသိုလ္။ စာေရးသူ၏အဖိုး ျဖစ္သူ အျမဲေျပာေလ့ရွိေသာ ေတာင္းခံလာသည္ရွိေသာ္ အနည္းငယ္မွ်ကို ေပးလွဴရာ၏ ဆိုေသာ စကားေလးမ်ားသည္ စာေရးသူစိတ္ကို လာလႈပ္သလိုခံစားလိုက္ရသည္။<br /><br />သာမန္အားျဖင့္ အေၾကြကိုသာ ေပးတတ္ေလ့ရွိေသာ္လည္း ဒီေန႕ မိမိသည္းခံျပီး စီးလိုက္ေသာေၾကာင့္ သက္သာလာေသာ Bus ကားခသည္ ထိုေတာင္းရမ္းေနေသာ လူငယ္အတြက္ ပိုမိုအသံုး၀င္ေပမယ္။ မဆုိင္းမတြပင္ ၂၀၀တန္ေလးကို သူ႕ဒန္ခ်ိဳင့္ေလးထဲ ထည့္ေပးလိုက္ခ်ိန္ ေမာ့ၾကည့္လာေသာ မ်က္လံုးတစ္စံုကို စာေရးသူ အျပံဳးတစ္ခုျဖင့္သာ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့လိုက္သည္။<br />သင္တန္းျပီးလို႕ အိမ္ျပန္ခ်ိန္တြင္လည္း ၾကံဳျပန္ပါသည္။ ဒီတစ္ခါကေတာ့ အနာၾကီးေရာဂါေ၀ဒနာခံစားရမႈေၾကာင့္ ေျခလက္မ်ား ပ်က္စီးေနေသာ အေဒၚၾကီးတစ္ဦးကို သူ၏သားျဖစ္ဟန္တူသူက ခ်ီပိုးကာ ဒန္ခ်ိဳင့္ေလးကို လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားမရွိေသာ အေဒၚၾကီး၏ လက္ေကာက္၀တ္တြင္ ခ်ိတ္ထားေလသည္။ ထိုျမင္ကြင္းကို ျမင္ေတာ့လည္း ဂရုဏာသက္မိသည္။ မိမိတို႕မေပးမကမ္းလွ်င္ ထိုအေဒၚၾကီး၏ စား၀တ္ေနေရးသည္ ခက္ခဲေပမည္။ ထိုအေဒၚၾကီးသည္ ထိုအိမ္၏ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးျဖစ္သြားေပမည္။ ထိုအေဒၚၾကီး၏ဘ၀သည္ မေသေသာ္လည္း ေသသကဲ့သို႕ျဖစ္ေပမည္။ မိမိတို႕ေပးကမ္းစြန္႕ၾကဲလိုက္ေသာ တစ္က်ပ္တစ္ျပားသည္ သူမ၏၀င္ေငြျဖစ္လွ်င္ သူမ၏ မိသားစု၀င္မ်ားက ၾကည္ျဖဴႏိုင္ေပလိမ့္မည္။<br /><br />အေတြးေပါင္းမ်ားစြာကို ဆက္စပ္ေတြးမိလိုက္ခ်ိန္တြင္ Bus ကားစီးရန္ကိုင္ထားေသာ ၅၀၀ က်ပ္တန္ေလးကို ဒန္ခ်ိဳင့္ေလးအတြင္းသို႕ တရိုတေသထည့္လိုက္မိသည္။ ္စာေရးသူလည္း အရမ္းခ်မ္းသာမေနပါဘူး။ ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြလည္း မရွိဘူး။ စာေရးသူအတြက္ ဥစၥာဆိုတာေတာ့ တစ္ေန႕တာမွာ မျပည့္ဘူးေပါ့။ မိဘကေပးတဲ့ မုန္႕ဖိုးကို သံုးတယ္။ ဒီေတာ့လည္း ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ကားခဖိုးေလးထဲက နည္းနည္းကို ေပးလွဴမိတာပါ။ ထိုေန႕ကေတာ့ အျပန္လမ္းကို ေရႊဧည့္သည္ကို ေယာင္လို႕ေတာင္ မၾကည့္ဘဲ ၁၀၀က်ပ္တန္ Bus ကားေလးေပၚကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာပဲတက္လိုက္လာခဲ့မိသည္။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ..စာေရးသူ္ရဲ႕တေန႕တာ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုကို ဖြင့္လစ္ျပတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းတုိ႕၏ တေန႕တာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားမွာ စာေရးသူထက္ျမင့္ျမတ္တဲ့အလွဴေတြ လုပ္ေကာင္းလုပ္က်ပါမယ္။ ထိုအလွဴေတြထဲမွာ နိမ့္က်ေသာ သူမ်ားကိုလည္း ေပးလွဴၾကေစလိုေၾကာင္း စာေရးသူ ေတြးေသာ အေတြးေလးကို အေၾကာင္းသင့္လို႕ ဆက္စပ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။<br /><br />စိတၱသုခႏွင့္ ျပည့္စံုပါေစ<br />Yellow Cloud<br /><br /><span style="font-style:italic;">Image copied from : http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/7e/Beggar_Bodhgaya_India.jpg</span><br /><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-8238818791456642995?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-70361704664813905292009-07-08T03:01:00.000+06:302009-07-08T03:05:12.257+06:30တရားေဟာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ မေသခင္မွာ မိသားစု၊ ခ်စ္သူခင္သူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ မိတ္ေဆြမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနထိုင္ၾကသည္။ မိမိေသဆံုးသြားေတာ့ အားလံုး၀မ္းနည္းငိုေၾကြးၾကသည္။ ၀မ္းသာသူကေတာ့ မိမိကို မလိုလားသူမွ အပ အျခားသူမရွိ။<br />စာေရးသူ စဥ္းစားမိသည္က စာေရးသူ အသက္ပိုင္းျခားသည္ ေယဘူယ်သေဘာေလာက္ဆိုလွ်င္ လူ႕သက္တမ္းႏုေသးသည္ ဆုိရမည္။ သို႕ေသာ္လည္း စာေရးသူတို႕ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားေဟာၾကားခဲ့ေသာ တရားေတာ္မ်ားအရ စာေရးသူတို႕သည္ မည္သည့္ေန႕၊ မည့္သည့္အခ်ိန္တြင္ ေသဆံုးမည္ကို မသိႏိုင္။<br /><br />အထူးသျဖင့္ စာေရးသူသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေသဆံုးပါက မိမိေနာက္သို႕ ပါမလာႏိုင္ေသာ ခႏၶာကိုယ္ကို ေလထုညစ္ညမ္းေအာင္ မီးရႈိ႕ခံလိုက္ရရံုမွ တပါး အျခားဘာမွ အသံုးမ၀င္ႏိုင္။ မိမိေသဆံုးသြားလွ်င္ေတာင္ အျခားသူတစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ဘ၀ကို ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ေပးခဲ့ခ်င္သည္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးရလိုက္ေသာ အၾကံဥာဏ္တစ္ခုက မိမိတို႕တစ္ေန႕တာ လႈပ္ရွားသြားလာမႈအားလံုး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေနသည္မွာ မိမိတို႕၏ မ်က္လံုးေကာင္းေနေသာေၾကာင့္သာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေနျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ မ်က္ၾကည္လႊာလွဴဒါန္းရန္ စိတ္ဆႏၵျပင္းထန္ခဲ့သည္။ ထို႕ျပင္ မိမိကုိယ္တိုင္သည္လည္း ဤႏိုင္ငံမွတပါး အျခားတိုင္းျပည္သို႕ သြားေရာက္ေနထိုင္ျခင္း မျပဳျခင္းမွာ ေသခ်ာေနေသာေၾကာင့္ မိမိေသဆံုးျပီး (၄)နာရီအတြင္းတြင္ ထုတ္ယူႏိုင္ေသာ မ်က္ၾကည္လႊာလွဴဒါန္းမႈကို ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။<br /><br />ဘယ္ေန႕ေသမည္ဆုိတာကို မသိႏိုင္ေသာ လူ႕ေလာကၾကီးတြင္ ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာ ေန႕ရက္မ်ားကိုအျပီးတြင္ အျခားတစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္ လွပေသာ ေန႕ရက္မ်ား ျဖစ္လာေစရန္ မိမိ၏ မ်က္ၾကည္လႊာမ်ားကို လွဴဒါန္းၾကေစလိုေၾကာင္း ႏိုးေဆာ္လိုက္ပါသည္။<br /><br />မိမိ၏ လွဴဒါန္းမႈကိုလည္း သာဓုအႏုေမာဒနာ ေခၚဆိုႏိုင္ရန္ တင္ျပလိုက္ပါသည္။<br /><br />အမ်ိဳးသားမ်က္စိဘဏ္ (မ်က္စိအထူးကုေဆးရံုအေပၚဆံုးထပ္)<br />မ်က္စိအထူးကုေဆးရံု၊ ကန္ပတ္လမ္း၊ ရန္ကုန္ျမိဳ႕။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-7036170466481390529?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-87138619240079805202009-03-02T01:56:00.005+06:302009-11-19T23:07:52.855+06:30<div style="text-align: justify;">စာေရးသူက အမွတ္တရေတြမ်ားတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီစာမ်က္ႏွာေလးက စာေရးသူအတြက္ အမွတ္တရေရးေသာ ဒိုင္ယာရီစာမ်က္ႏွာေလးအျဖစ္ ရွင္သန္ခြင့္ျပဳထားေသာ ေနရာေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေရးသမွ်ေတြက အမွတ္တရျဖစ္ေနရျခင္းပါ။ ဒီတစ္ခါအေၾကာင္းအရာေလးကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ စုျပီးသြားခဲ့ၾကတဲ့ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူးခရီးစဥ္ေလးပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ စီစဥ္လိုက္တိုင္း ပ်က္ပ်က္ေနတာ ေလႏွင့္ ခရီးသြားတာေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို သက္ေစ့ေလာက္လည္ျပီးေနျပီ။ အခုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပဇဥ္းတက္ေတာ့ ဦးဇင္းကိုသြားကန္ေတာ့တဲ့ေန႕က ဦးဇင္းျဖစ္သူက <span style="font-style: italic;">"ဒကာၾကီး၊ ဒကာမၾကီးတို႕ ခရီးစဥ္က သြားျဖစ္တာ ျဖစ္ပေစေနာ္"</span> လို႕ ဦးဇင္းက အေမးကို အေျဖပါတြဲျပီး ေျပာလာေတာ့။ ဒကာ၊ ဒကာမမ်ားလည္း လိမ္ရင္ကလည္း ငရဲက်မည္... ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ဦးဇင္းကို ကတိေပးလိုက္ရေတာ့သည္။ ဦးဇင္းကို ေပးျပီးသည့္ ကတိကို လူ၀တ္ေၾကာင္မ်ားကို ေပးခဲ့သည့္ ကတိထက္ေတာ့ ပိုတည္ရေတာ့မည့္အေရးေၾကာင့္ ကားလက္မွတ္စီစဥ္မႈမ်ားျဖင့္ အလုပ္မ်ားသြားသည္။ တည္းဖို႕ခိုဖို႕ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က <span style="color: #ffff66; font-style: italic;">"အားကိုးလိုက္စမ္းပါ"</span>ဟု ေျပာလာေတာ့လည္း ရင္ေအးသြားရသည္။ အားလံုးစီစဥ္ျပီးေတာ့ မသြားခင္ရက္ေလးမွာျဖင့္ ဦးဇင္းက လူထြက္ေလသည္။ ေျပာပံုကလည္းၾကည့္အံုး... <span style="color: blue;">"</span><span style="color: #ffff66; font-style: italic;">သကၤန္းၾကီးနဲ႕လိုက္ရင္ ဒကာတို႕စဟယ္ေျပာင္ဟယ္ဆို ငရဲက်မွာစိုးလို႕ ဦးဇင္းက ေမတၱာထားျပီး လူထြက္ေပးတာတဲ့"</span><br />မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစကာမူ အကၽြႏ္ုပ္တို႕၏ ခရီးစဥ္ၾကီးသည္ အထေျမာက္ကာ သြားမည့္ရက္တြင္ ကားစီးရန္ ပန္းဆိုးတန္းခံုးတံတားနားတြင္ စုၾကေလသည္။ ခံု၀ယ္ယူသူတာ၀န္ခံကလည္း ခံုေနရာမ်ားကို ရွယ္(ဇြန္းတပ္)၀ယ္ထားသည္ဟု ရင္အုပ္ကို ဖြင့္ကာ ေကာင္မေလးမ်ား၏ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာသံမ်ားကို ခံယူေနေလသည္။ မိမိတို႕ကေတာ့ သတင္းေထာက္ေသလို႕ ၀င္စားသကဲ့သို႕ မွတ္တမ္းတင္ဓါတ္ပံုမ်ားကို တဖ်တ္ဖ်တ္လိုက္ရိုက္ေနရသည္။ အကၽြႏ္ုပ္တို႕စီးနင္းလိုက္ပါမည့္ ကားကေတာ္ရံုျဖင့္ေရာက္မလာေသး..<br /><br /><span id="fullpost"><br />၀ယ္ထားတဲ့ ခရီးသြားလုပ္ငန္းက "ေရႊလမ္းခရီး"။ လာရပ္ေသာ ကားေတြက နဖူးစီး ဒီနံမည္ျဖင့္ တစ္ခုမွ မပါ။ ၾကက္ရင္အုပ္ကိုဖြင့္ထားေသာ ကိုယ္ေတာ္ၾကီးသည္ စာကေလးရင္အုပ္ေလာက္သာသာ သာရွိေတာ့ေပသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္၀ယ္ယူထားေသာ ေကာင္တာကို စံုစမ္းရန္သြားေတာ့လည္း မရွိၾကေတာ့။ ညေရာက္ျပီမို႕လို႕ ပိတ္သြားျပီတဲ့။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ရပ္ထားေသာ ကားၾကီးဆီမွ ေအာ္ေခၚသံမ်ား ၾကားရသည္။ မိမိတို႕ခရီးသြားလုပ္ငန္းနာမည္ပါေသာေၾကာင့္ အေျပးအလႊားသြားကာေမးမွ ခရီးသြားလုပ္ငန္းမ်ားေပါင္းျပီး ကားတစ္စီးတည္းျဖင့္ ဘုရားဖူးခရီးသြားမ်ားကို သြားရန္စီစဥ္ၾကေလသည္။ မတတ္ႏိုင္...<br />ေကာင္မေလးမ်ားဆီမွ နဂါးတို႕မ်က္ေစာင္းမ်ား က်ေရာက္လာပံုမ်ား တေပါင္းလမွာ ထစ္ခ်ဳန္းမိုးရြာျပီး မိုးၾကိဳးပစ္သကဲ့သို႕... ပိုဆိုးတာက ေျပာထားေသာ ရွယ္ထိုင္ခံုမွာ... အလယ္ခံုမွာပါ ထိုင္လိုက္ရသည္။ စပယ္ယာကို မိန္းကေလးမ်ားက အစာကိုေတြ႕၍ က်ီးကန္းမ်ား အာ သကဲ့သို႕ ၀ိုင္းအာလိုက္တာ Rဇာနည္ညီမေတြလို႕ေတာင္ ေျပာလွ်င္ယံုေလာက္သည္။ သို႔ေပေသာ္ျငားလည္း အလယ္ခံု ဒုကၡမွ လြတ္ကင္းခြင့္ရခဲ့သည္။<br /><br />ကားကလည္း လမ္းမွာ ေလအိတ္ကြဲတာကလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္။ အဆင္မေျပမႈမ်ားေတာ့ အျပစ္ရွိသူကို မဲခ်ေတာ့ မသြားခင္ေလးတင္ ၀က္သားဒုတ္ထိုးစားလာေသာ သူက မဲက်ကာ ၀ိုင္းအာျခင္းခံလိုက္ရသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ည 9.00 ထြက္လာေသာ ခရီးစဥ္ၾကီးသည္ က်ိဳက္ထီးရိုးေတာင္ေျခကင္မြန္းစခန္းသို႕ မနက္အာရုဏ္တက္ ၄း၀၀တြင္ေရာက္ရွိသြားပါသည္။ အိပ္ေဆာင္စီစဥ္ေပးမည့္ သူငယ္ခ်င္းလင္မယားကလည္း ေတာင္ေျခမွ ေစာင့္ေနေလသည္။<br />ေတာင္တက္ကားကို ေနရာ၀ယ္တာေတာင္ အဆင္မေျပ။ လူအုပ္ကလည္း (၁၅)ေယာက္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းျပသနာရွိသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ေယာက်ာ္းေလးအခ်ိဳ႕က ေတာလမ္းမွ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ရန္လူစုခြဲလိုက္သည္။ မိမိကေတာ့ မိမိေျခေထာက္ကို မိမိသနားမိေသာေၾကာင့္ ကားနားမွ တစ္ဖ၀ါးမွ မခြာ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းအမ်ိဳးသားစီစဥ္ေပးမႈျဖင့္ ကားေခါင္းခန္း(double)တြင္ ဒရိုင္ဘာအပါ..ဆယ္ေယာက္စီးသြားခဲ့သည္။ စာရႈသူမ်ား စဥ္းစားသာၾကည့္ပါေတာ့ ငါးပိသိတ္၊ ငါးခ်ဥ္သိတ္ဘ၀ဆိုသည္မွာ ဒါမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္သည္။ ရေသ့ေတာင္ေျခတြင္ေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ရန္ စီစဥ္ရေတာ့သည္ မဟုတ္ပါက ေျခေထာက္ပင္ ခ်ိသြားႏိုင္သည္။<br /><br />ရင္းႏွီးေသာ အထမ္းသမားေကာင္ေလးမ်ားက ေဖာက္သည္ၾကီးဟုဆိုကာ ေျပးကာလာလိုက္ပံုမ်ား အသားတစ္ၾကီးေတြ႕လို႕ က်ီးမ်ား ျပိဳလာသကဲ့သုိ႕... သို႕ေပမယ့္လည္း ေလးျဖဴသီခ်င္းလို သံေယာဇဥ္...သံေယာဇဥ္ဆိုသည့္စကားအတိုင္း တစ္ေယာက္တည္း ငွားလို႕ရမည့္ေနရာမွာ ကေလးႏွစ္ေယာက္ငွားလိုက္ရတယ္။ တစ္ခုေကာင္းတာကေတာ့ သူတို႕ေလးေတြကလည္း လူငယ္.. စကားကလည္း ေျပာခ်င္ဆိုေတာ့ ေျပာလိုက္တာမ်ား စံုလို႕ ေတာင္ေပၚကုိ ဘယ္လိုေရာက္မွန္းေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ သိသာလွသည္ လြယ္လာေသာ အိတ္လွလွေလးေတြေတာင္ ေကာင္ေလးေတြ လည္ပင္းတြင္ ေရွာက္သီးေဆးျပားသည္ေတြလိုလို ဘာလိုလို ျဖစ္ကုန္သည္။<br /><br />ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းလင္မယားစီစဥ္ေပးရာ ေရႊနန္းက်င္ဓမၼာရံုတြင္တည္းရမည္ဆိုေတာ့ မုခ္ေပါက္ျဖင့္ နီးေသာေၾကာင့္ ၀မ္းသာမိသည္။ ဘုရားဖူးမ်ားေသာ ရာသီေလးျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အခန္းအခက္အခဲေၾကာင့္ ေျမႏွိမ့္ပိုင္းက်ေသာ ေဟာအခန္းၾကီးတစ္ခုတည္းတြင္ စုတည္းခိုရမည္တဲ့။ ေတာ္ေသးတယ္ ေဟာခန္းက ေတာ္ေတာ္က်ယ္ေတာ့ ဟိုဖက္ျခမ္း ဒီဖက္ျခမ္းခြဲအိပ္ရန္ စီစဥ္က်ေလသည္။ ျပသနာက လင္မယားႏွစ္ေယာက္က မခြဲခ်င္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ မယ္ေခၚရာ ေမာင္လိုက္ခဲ့မယ္ ျဖစ္ကာ မိန္းကေလးအျခမ္းဖက္ပါသြားသည္။ အကၽြႏု္ပ္တို႕ေရမိုးခ်ိဳးျပီးသည့္တိုင္ လမ္းေလွွ်ာက္တက္သူမ်ား ေရာက္မလာေသး။ ေျပာလို႕မွ မဆံုး.. အီးမွန္ေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဦးစြာပန္း၀င္လာသည္။ အက်ီ ၤဂ်ာကင္ကို ခါးမွာပတ္ထားပံုက စေကာ့တလန္စစ္သားမ်ားလို စကပ္လိုလို.. ေနာက္မွသိလိုက္ရျခင္းက လမ္းမွာ ေဘာင္းဘီဖင္ဟက္တက္ကြဲလို႕ အက်ီ ၤခၽြတ္ကာ ကာခဲ့ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးဆံုတဲ့ ထမင္းစား၀ိုင္းတြင္ ထိုအေၾကာင္းအရာကို ျပန္စျမွဳပ္ျပန္ရင္း ရယ္ခဲ့ၾကတာေတြကေတာ့ တကယ့္ကို အမွတ္တရေတြပါပဲ။<br /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-8713861924007980520?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-69835039728485610332009-01-31T14:06:00.008+06:302009-11-19T23:10:09.605+06:30<a href="http://3.bp.blogspot.com/_fvtGvhpLS4c/SYQMKRB3cFI/AAAAAAAAAB0/2EvZmcGaQ0Q/s1600-h/BangkokAirpor.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img alt="" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297372432204001362" src="http://3.bp.blogspot.com/_fvtGvhpLS4c/SYQMKRB3cFI/AAAAAAAAAB0/2EvZmcGaQ0Q/s320/BangkokAirpor.jpg" style="cursor: pointer; float: left; height: 198px; margin: 0pt 10px 10px 0pt; width: 320px;" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ဘိလပ္ကိုသြားရေတာ့မည္ဆိုေတာ့ အမ်ားသူငါလို သံရံုး၀င္ ဗီဇာထုျဖင့္မ်ားျပားေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားျဖင့္ အလုပ္မ်ားေနျပီး ေလယာဥ္လက္မွတ္ရံုးသို႕ ေနာက္ဆံုးတြင္ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ ဖက္ရွင္ျမိဳ႕ၾကီးကို ေရာက္ႏိုင္ေသာ ေလေၾကာင္းလိုင္းက ေလာေလာဆယ္ ႏွစ္လိုင္းသာရွိသည္။ တစ္လိုင္းက ျမန္မာျပည္၏ေဖာက္သည္ၾကီး ကိုၾကီးTGႏွင့္ ေနာက္တစ္လိုင္းက ဂ်ိဳထြက္ေနတဲ့ မမQatar တို႕ျဖစ္သည္။ ကိုၾကီးTG ကိုေတာ့ မစီးခ်င္။ မသြားခင္ၾကားရသမွ်က သု၀ဏၰဘူမိကလည္တယ္ဆိုပဲ။ မသြားတတ္လို႕ကေတာ့ မိုးေတာင္လင္းမယ္တဲ့။ မသြားခင္ကပင္ ေၾကာက္မိေသာ ေလဆိပ္ပါတကား။<br /><br />မမQatar ကိုေစ်းေမးၾကည့္ေတာ့ အေျခအေနမေကာင္း ေတာ္ေတာ္ေစ်းကြာေနသည္။ မျဖစ္ေခ်။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ကိုၾကီးTG ကိုသာ ေရြးခ်ယ္လိုက္ရေတာ့သည္။ အသက္အာမခံေလးကလည္း ေျပးထားရေသးသည္။ ကိုယ္ေသသြားရင္ေတာင္ ကိုယ့္အိမ္ကေအးေဆးျဖစ္ေစရန္။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အိမ္က ပိုက္ဆံအရင္ထုတ္ထားေပါ့။ ဟဲဟဲ...<br /><br /><span id="fullpost">ေလယာဥ္လက္မွတ္သြား၀ယ္ေတာ့ အေမာင္အေရာင္းကုိယ္စားလွယ္ေတာ္က ေတာ္ေတာ္စကားတတ္။ သု၀ဏၰဘူမိကို မလည္ေစရ ေျမပံုေတာင္ ဆြဲေပးလိုက္အံုးမည္ဆုိပဲ။ ျပီးေတာ့လည္း လက္မွတ္သြားထုတ္ေတာ့ သူ႕ကိုေတာင္ မေတြ႕လိုက္ရ။ အျပင္သြားေနသည္တဲ့။ မမတစ္ေယာက္ကေျပာတယ္။ အရွက္ကလည္း အကြဲမခံႏိုင္ေတာ့ မမ ကို ထုတ္မေျပာရဲပဲ… လက္မွတ္ေလးကို ကိုင္ကာ ေလယာဥ္လက္မွတ္အေရာင္းဌာနမွ ျပန္ထြက္ခဲ့ရသည္။<br /><br />ဖက္ရွင္ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးဆီသို႕ သြားရမည့္ေန႕သို႕ေရာက္လာခဲ့ပါျပီ။ ေလယာဥ္ကြင္းမဆင္းခင္ေလး အဖိုးျဖစ္သူကို ၀င္ေရာက္ကန္ေတာ့သည္။ အဖိုးကေတာ့ ဆုေတြေပးျပီး ေနာက္ဆံုးေျပာလိုက္ပံုက "ဖက္ရွင္ျမိဳ႕ေတာ္ကို သြားမယ့္သူရဲ႕စတိုင္ကလည္း။ မနက္ထေျပးမယ့္စတိုင္ပါလား။ Smart မက်လိုက္တာ"တဲ့။ ေကာင္းပါေလေရာ။ ဒီအခ်ိန္မွ အက်ၤ ီလည္း ျပန္လဲခ်င္စိတ္မရွိေတာ့။ မိမိ Luggage ကလည္း ပိုလာ၀က္၀ံလားေအာက္ေမ့ရတယ္။ လက္မွာကလည္း ကြမ္းယာဘန္းႏွင့္ အျခားလက္ေဆာင္ပစၥည္း Hand Carry အိတ္တစ္လံုး။ မိမိျဖစ္အင္ကို ယခုမွျပန္စဥ္းစားၾကည့္လွ်င္ အဖိုးျဖစ္သူေျပာလည္း ေျပာခ်င္စရာ။<br /><br />ေလဆိပ္သို႕ေရာက္လာပါျပီ...ဒူးေတြက အလိုလိုတုန္လာသည္။ သု၀ဏၰဘူမိVirus ၀င္လာျပီ။ အိမ္သားေတြကလည္း နည္းနည္းေတာ့ စိတ္ပူေနသလိုလုိထင္ရေလာက္ေအာင္ ….တစက္ေတာင္ေမးေဖာ္မရၾက။ သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း လာႏႈတ္ဆက္ၾကမယ္ဆိုျပီး ေရာက္မလာလို႕ေစာင့္လိုက္ရတာ။ Check In ၀င္ေတာ့ေနာက္ဆံုးေတာင္ ျဖစ္သြားသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေက်းဇူးေတာင္ ယခုျပန္တင္မိသည္။ Check In ၀င္ေတာ့ ကိုယ္ကေနာက္ဆံုးဆိုေတာ့ ေအးေဆးစြာ ပြားႏိုင္ျပီ။ Check In ေကာင္တာမွ မမကို ရွိသမွ် သံုးဆယ္ႏွစ္ကြတ္တာကို ျပံဳးျပျပီး မိမိ၏ျဖစ္အင္ကို ေျပာျပရေတာ့သည္။ မမကလည္းသေဘာေကာင္းသား။ စိတ္မပူနဲ႕ အေၾကာင္းၾကားထားေပးပါ့မယ္။ လာၾကိဳပါလိမ့္မယ္တဲ့။ ကဲ... မိုက္သကြာ။<br /><br />မိုးဥတုျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ေလယာဥ္ကနည္းနည္းေတာ့ ခါတာတာ။ အမ်ားသူငွာ ဘုရားစာရြတ္ေနေသာ္လည္း မိမိက ခပ္ျပံဳးျပံဳး။ ဟဲဟဲ..အသက္အာမခံထား ထားတယ္ေလ။ ေအးေဆးပဲ...<br /><br />သု၀ဏၰဘူမိေလဆိပ္အေၾကာင္းကို တီဗီြမွာျပေနေသာ္လည္း လိုက္သာမွတ္ေနတာ အာရုံ္ကမရေတာ့။ ေလယာဥ္ဆင္းသက္ခ်ိန္တြင္ ေၾကာက္စိတ္Virus က ကိုက္ေလျပီ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ျမန္မာ့ထံုးနလံုးမူျပီး "ပါးစပ္ပါ ရြာေရာက္"ဟု ဆင္ျခင္ကာ ေလယာဥ္ေပၚမွ ဆင္းသက္ခဲ့သည္။ ေအာင္မေလး..ေလယာဥ္အဆင္းတြင္ ဘုတ္ေထာင္ထားလိုက္တာ မိမိနာမည္ကျပဴးလို႕။ ဘုတ္နံေဘးက အေမာင္ကိုယိုးဒယားကုိ အင္တာေနရွင္နယ္Language လက္ဟန္ေျခဟန္ျဖင့္ မိမိျဖစ္ေၾကာင္းေျပာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္က Passport ႏွင့္ Air Ticket ေတာင္းျပီး သူ႕ေနာက္မွလိုက္ရန္ ယိုးဒယားသံ၀ဲ၀ဲ..အဂၤလိပ္ျဖင့္ေျပာေလသည္။ သူေခၚရာလိုက္ခဲ့ျပီး အမ်ားသူငွာလို ဘတ္စကားမစီးရပဲ..Townace ကားေလးျဖင့္ ေခၚေဆာင္သြားေလသည္။ ကားေပၚတြင္ အျခားျမန္မာ အေဒၚၾကီးတစ္ေယာက္က ေရာက္ႏွင့္ေနျပီးသား။ သူကလည္း မိမိလို Virus ကိုက္ေနသူ။ ေလဆိပ္တြင္းသို႕ ၀င္ရန္ အေပါက္၀တြင္ wheel chair ၾကီးျဖင့္ ေစာင့္ေနေသာ ေလေၾကာင္းလိုင္း၀န္ထမ္းတစ္ဦးက အကၽြႏ္ုပ္ႏွင့္အတူတူလာေသာ အေဒၚၾကီးကို ထိုင္ရန္ေျပာေလသည္။ အေဒၚၾကီးကလည္း အတင္းပင္ေခါင္းခါ လက္ခါလုပ္ေလသည္။ ဟုိကလည္းအတင္းထိုင္ခိုင္းသည္။ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ေတြ ျဖစ္ကုန္သည္။ ေနာက္ဆံုး မိမိကပင္ၾကားက မေနႏိုင္ေတာ့<br /><br /><span style="color: #ffff33; font-style: italic;">"အေဒၚရယ္ ထိုင္လိုက္ပါ။ လမ္းေလွ်ာက္ရသက္သာတာေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာင္ စီးခ်င္တိုင္း စီးရတာမွ မဟုတ္တာ။ ေလယာဥ္လက္မွတ္ခေတာင္ ပိုတန္ေသးတယ္။ ေလယာဥ္လည္းစီးရ Wheel Chair လည္းစီးရ။" </span><br /><br />အေဒၚၾကီးကလည္း ေအာင့္သက္သက္ျဖင့္ ထိုင္လိုက္ေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ေလေၾကာင္းလိုင္း၀န္ထမ္းေခၚရာေနာက္သို႕ အေျပးတပိုင္းလိုက္ရသည္။ ရွည္လ်ားလိုက္ေသာေလဆိပ္ လူေတြကလည္းမ်ားေတာ့ အေမာင္၀န္ထမ္းကို မ်က္စိေရွ႕အေပ်ာက္မခံပဲ..ကြမ္းယာဗန္းကိုလြယ္ရင္း အေျပးလိုက္ရသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ သူကပဲ...Transit အတြက္အားလံုးလုပ္ေပးကာ ေလေၾကာင္းလိုင္းဧည့္နားေနေဆာင္သို႕ ပို႕ေပးသြားသည္။ အေဒၚၾကီးႏွင့္ေတာ့ လမ္းခြဲခဲ့ရသည္။ အေဒၚၾကီးက ေဂၚဖီႏွင့္ေမာ္စီတို႕ရွိရာ ေအာ္စီကို သြားမွာတဲ့။ မိမိမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးျဖင့္ ဧည့္နားေနခန္းေလးတြင္ ထိုင္ျပီး ေခတၱမွ် မ်က္စိကင္မရာရိုက္ျပီးေတာ့ မွတ္ဥာဏ္တြင္ ေနရာကို မွတ္ကာ Money Changer သို႕သြားကာ ပိုက္ဆံလဲျပီး အမိျမန္မာျပည္သုိ႕ မိဘမ်ားဆီသုိ႕ ဟယ္လို..ဟယ္လို လွမ္းလုပ္ျပီး..ခ်စ္သူေလးဆီလွမ္းဆက္ကာ သတင္းပို႕ရသည္။ ထို႕ေနာက္ လိုအပ္တာမ်ားကို ၀ယ္ကာ ဧည့္နားေနခန္းေလးသို႕ ျပန္လာကာ ကြမ္းယာဗန္းကိုဖြင့္ကာ ကြမ္းထိုင္ ယာေနလိုက္သည္။<br /><br />အီတလီေလဆိပ္ကိုလည္း မိမိေရာက္ဖူးတာ မဟုတ္ေတာ့။ ျမန္မာျပည္ေလဆိပ္မွာကဲ့သို႕ပင္ ေလေၾကာင္းလိုင္း၀န္ထမ္းမ်ားကို အေၾကာင္းၾကားထားလိုက္သည္။ ဤသို႕ျဖင့္ပင္ ေျပာင္းစီးရမည့္ ေလယာဥ္Check in ခ်ိန္နီးလာေတာ့ ေလေၾကာင္းလိုင္း၀န္ထမ္းေခၚရာေနာက္သို႕ Greek သူေလးႏွင့္အတူတူ လိုက္ပါသြားရသည္။ ကိုယ္ကလည္းေလယာဥ္တူေတာ့ အီတလီအထင္ျဖင့္ ပြားလိုက္ကာမွ သူမကနားမလည္ေၾကာင္းေျပာမွ အရွက္ကကြဲသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ စိတ္ပူခဲ့ရသမွ် သုဝဏၰဘူမိေလဆိပ္ၾကီးကို ေအာင္ျမင္စြာ ျဖတ္သန္းႏိုင္ခဲ့သည္။<br /><br />(ဓါတ္ပံုေလးကို <a href="http://www.blogger.com/www.theage.com.au/.../12/21/1198175298088.html">ဒီေနရာ</a>ကကူးျပီးတင္လိုက္တာ။ မိမိကေတာ့ လမ္းေပ်ာက္မွာစိုးလို႕ ဓါတ္ပံုေတာင္ထုတ္ျပီး မရိုက္ႏိုင္ခဲ့။)<br /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-6983503972848561033?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-70322753001421721502009-01-01T10:42:00.003+06:302009-01-01T10:45:57.930+06:30<div style="text-align: justify;">ႏွစ္သစ္မွာ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးႏွင့္တကြ ဒီဆိုဒ္ေလးကို ေရာက္ရွိလာကုန္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုး<br /></div><br /><br /><br /><br /><blockquote style="color: rgb(51, 255, 51);"><span style="font-size:180%;">မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ ျပည့္စံုျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ၂၀၀၉ခုႏွစ္ကို ျဖတ္သန္းႏိုင္ပါေစလို႕<br /></span></blockquote><br />ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းရင္း<br />Cafe and NoteBook<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-7032275300142172150?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-34116341701292663742008-12-27T01:00:00.005+06:302008-12-27T01:44:03.298+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fvtGvhpLS4c/SVUsS42sxuI/AAAAAAAAABM/av2D6b45VOY/s1600-h/1550_03_7_prev.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 214px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fvtGvhpLS4c/SVUsS42sxuI/AAAAAAAAABM/av2D6b45VOY/s320/1550_03_7_prev.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284178440800224994" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ရထားစီးခ်ိန္ တစ္နာရီေလာက္သာသာမွာ ထိုင္ခံုေနရာရပါတယ္။ စာေရးသူတို႕စီးတဲ့ရထားက ဘူတာတိုင္းမရပ္ဘူး။ နာမည္ၾကီးဘူတာေတြပဲ ရပ္တာ။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း Milan to Venice ကို တစ္ေယာက္ကို ၃၄ယူရိုေပးရတယ္။ လက္မွတ္ျဖတ္ပုိင္းေလးကို သိမ္းထားခ်င္မိေသာ္လည္း အကၽြႏု္ပ္၏သူငယ္ခ်င္းက စိတ္နာၾကည္းစြာပစ္ထုတ္ခဲ့သည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ပင္လယ္ေရျပင္ျပာျပာၾကီးေဘးမွ ရထားကခုတ္ေမာင္းေနပါသည္။ Venezia ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေတြ႕ေတာ့မွ ၀မ္းသာအားရ ေရာက္ျပီကြဟု အရူးလိုလိုထေအာ္မိေသးသည္။ ဟဲဟဲ..ဘယ္သူမွ နားမလည္ေတာ့လည္း ေအးေဆးေပါ့။ ဘူတာရံုကို ရထားဆိုက္သည္ႏွင့္ မ်က္စိက က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ Information Counter ကိုရွာသည္။ Information Counter မွာသာ ေျမပံုကို အလကားရမွာကိုး။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကေတာ့ အခုမွ ရထားေပၚကဆင္းသည္။ အျပန္လက္မွတ္၀ယ္ရန္ ေကာင္တာကို ေျပးေလသည္။ ေျမပံုအလကားယူရမည္ထင္၍ လူ၁၀ေယာက္ေလာက္ကို တန္းစီကာေစာင့္ေနလိုက္ရာ ေကာင္တာအေရာက္ ျခင္းေလးျဖင့္သာ ကိုယ့္ေရွ႕ကိုထိုးလာသည္။ ေသခ်ာပါျပီ...ပိုက္ဆံေတာ့ထြက္ျပီ ၂ယူရိုတန္ ေျမပံုၾကီးကို စိတ္ပ်က္ျခင္းၾကီးစြာျဖင့္ ကုိင္ကာ အကၽြႏု္ပ္၏သူငယ္ခ်င္းထံျပန္လာခဲ့သည္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း အခ်ိန္မရေတာ့ အျပန္လက္မွတ္မရမွာကို စိတ္ပူေနသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ Venezia မွ ေနာက္ဆံုးထြက္ေသာ ရထားကို ေရြးခ်ယ္လိုက္သည္။ ဒါေတာင္ ဒင္းက လက္မွတ္ေကာင္တာမွာ ဘိုလိုေတြ မတရားသြားရႊတ္ေနေသးသည္။ ဒီက လက္မွတ္ေရာင္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္အေတြ႕အၾကံဳရွိပံုရသည္။ ထိုင္ခံုေနရာရမွာ ေသခ်ာေၾကာင္းကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေျပာေနေလသည္။ ဘူတာရံုမွ ထြက္လိုက္ေတာ့ တူးေျမာင္းတစ္ခုကို တန္းေတြ႕ရသည္။ ေအာ္..ဒါ Venice ၾကီးပါလား။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက ေလွစီးရန္ နားပူနာဆာတိုက္သည္ မျဖစ္ႏုိင္ ေလွလွလွေလးေတြက ျမိဳ႕တပတ္စီးလို႕ကေတာ့ တစ္ေယာက္ကို ျပန္တမ္း၀င္လစာထက္ေတာင္ ေက်ာ္သြားႏိုင္သည္။ မျဖစ္ေခ်..ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ ၂ယူရိုတန္ေျမပံုအားကိုးျဖင့္ ေျခက်င္သုတ္က်ေလသတည္း။<br /><br /><span id="fullpost">ေျမပံုထဲက ထင္ရွားလွသည့္ နံပါတ္တပ္ထားေသာ အေဆာက္အအံုမ်ားကို တပ္သုတ္ရိုက္ျပီး လိုက္ၾကည့္ခဲ့ၾကသည္။ ရထားလြတ္သြားမွာ စိုးေသာေၾကာင့္။ <blockquote>"ေအာ္..ေအာ္...ဒါက ဒီအေဆာက္အအံု..အင္း..ဒါကို ေရွးက်တာပဲ"</blockquote>ထုိစကားလံုးမ်ားျဖင့္ ကမၻာေက်ာ္ venice ျမိဳ႕ၾကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ကိုယ္ခႏၵာလႈပ္ရွားမႈမ်ားေတာ့ ၀မ္းမီးကေလာင္လာသည္။ ဒီတစ္ခါတြင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းၾကီးက ေရွ႕မွဦးေဆာင္က စားေသာက္ဆုိင္ေရြးေလသည္။ ေနာက္ဆံုး ဘူတာကိုလည္း လွမ္းျမင္ရေအာင္ Venice ျမိဳ႕၏ေန၀င္အလွကိုလည္း ခံစားရေအာင္ဆိုျပီး ျမစ္ေဘးနားမွဆိုင္တစ္ခုကို ေရြးခဲ့ၾကသည္။ ေရႊျမန္မာတို႕အေတြးက ၅နာရီဆို ေန၀င္မည္..ေနာက္မွ ေရႊျမန္မာႏွစ္ေယာက္ နဖူးရိုက္က်ရသည္။ ဒီႏုိင္ငံမွာ ဒီလိုေႏြရာသီဆို ေနက ၉နာရီေလာက္မွ၀င္တာ။ အဆံုးတြင္ေတာ့ အီတလီေနေရာင္ၾကီးကို ခံကာ စားလိုက္ရတာပဲ အဖတ္တင္သည္။ ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက ေရွ႕မွ ဘီယာခြက္ရုရွားမယ္ကို ၾကည့္ကာ စုတ္တသတ္သတ္။ ေတာ္ေတာ္က်သြားပံုရသည္ အကၽြႏု္ပ္ကေတာ့ sphagetti ကို မုန္းလေခ်ျပီျဖစ္၍ အသားညွပ္ေပါင္မုန္႕ျဖင့္ cokeတစ္ခြက္ကိုသာ ေသာက္လိုက္သည္။ ဒါေတာင္ ယူရို၅၀ေလာက္က်၍ ဒကာခံေသာ အကၽြႏု္ပ္သူငယ္ခ်င္းမွာ မ်က္ႏွာမလွ။ စကားစျမည္ေလးေျပာျပီး အမွတ္တရပစၥည္းဆိုင္တန္းဖက္ ပတ္ၾကည့္လိုက္ေသးသည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက အမွတ္တရ..အမွတ္တရျဖင့္၀ယ္လိုက္တာ ေတာ္ေတာ္ထြက္သြားသည္။ အကၽြႏု္ပ္ကေတာ့ ထိုေဒသထင္ရွားေသာအေဆာက္အအံုတစ္ခု၏ အုတ္ခြက္ပံုျပဳလုပ္ထားသည့္ အလွပစၥည္းတစ္ခု၊ Venice ျမိဳ႕၏ အမွတ္တရပစၥည္း မ်က္ႏွာဖံုးကို စတိအေနျဖင့္ ေရခဲေသတၱာကပ္တာႏွစ္ခုကို ျဖစ္ျဖစ္မည္ ၀ယ္ခဲ့လိုက္မိသည္။ Venice ျမိဳ႕သို႕ေရာက္ေၾကာင္း ခ်စ္သူေလးဆီကို ဖုန္းလွန္းဆက္တာ ေခၚမရဘဲ <blockquote>"The number you have dialed is not in the service area please redial later" </blockquote>စကားသံေလးေတြက ယူရို၁၀ေလာက္တန္မွန္း ၾကိဳသိခဲ့ပါလွ်င္....</span><br /><span id="fullpost">ရထားခ်ိန္နီးလာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဘူတာအနီး၌ တစ္၀ယ္လည္လည္လုပ္ေနလိုက္သည္။ အမ်ားကေတာ့ Venice ျမိဳ႕ကို စာဖြဲ႕က်ေပမယ့္ အကၽြႏ္ုပ္အတြက္ေတာ့ အင္းေလးက ထာ၀ရပါ။ အကၽြႏ္ုပ္ကေတာ့ စိတ္ကူးေတြရင္ေနေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကေတာ့ နာရီတၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ဆိုေတာ့ သူ..စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ရထားဘူတာထဲ၀င္ခဲ့ကာ စီးနင္းရမည့္ရထားကို လိုက္ရွာၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရထားတစ္စီးကထြက္သြား၍ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ၾကည့္ကာ ေျပးလုိက္မည္အျပဳ... မိမိတို႕အနားမွ ေလအဟုန္ျဖင့္ ဆာလီၾကီးျဖင့္ ရထားေနာက္သို႕ေျပးလိုက္Indian သူတစ္ဦး..သူ႕ေနာက္မွ India ေလးတစ္ေယာက္။ မသိလွ်င္ ကုလားကားရိုက္ေနသလိုပဲ။ ေကာင္မေလးကလည္း ဘာေတြေအာ္မွန္းမသိ..ရထားၾကီးကေတာ့ သံေယာဇဥ္အတြယ္အတာမဲ့စြာ ဘူတာရံုၾကီးမွ ထြက္ခြာသြားေလသည္။ ကုလားကားဇာတ္သိမ္းကေတာ့ ငိုလိုက္က်တာ ဘာေျပာေကာင္းမလည္း အကၽြႏ္ုပ္တို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ဘာဆက္လုပ္ရမည္မသိ။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အကၽြႏ္ုပ္တို႕ရထားက ကပ္လ်က္တြင္ မထြက္ေသးပါ။ ထြက္ခြာရန္လူေခၚေနပါျပီ..အေျပးကို ရထားေပၚကိုတက္ကာ ေနရာရွာကာထုိင္ေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္၀ီရိယေကာင္းသည္ဟု ေတြးကာ ကုလားကားဇာတ္သိမ္းပိုင္းကို မၾကည့္ႏုိင္ေတာ့ပဲ..ခံုေနရာေကာင္းေကာင္းကိုသာ ေရြးေနမိသည္။ ရထားေပၚမွာ လူက ၁၀ေယာက္ျပည့္ရင္ေတာင္ ကံေကာင္း။ သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ပထမေတာ့ဟုတ္တုတ္တုတ္..သူ႕ခ်စ္သူနဲ႕ဖုန္းေျပာေနေတာ့ ရထားထြက္လို႕ထြက္မွန္းေတာင္ မသိလိုက္။ ေနာက္ေတာ့မွ ရထားမွားျပီထင္သည္ဟုဆိုတာ ရထားတစ္တြဲလံုးကို လုိက္လံၾကည့္ရႈေလသည္။ ရထားတြဲထဲတြင္ အကၽြႏ္ုပ္တို႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္အပါအ၀င္ စုစုေပါင္းမွ ၈ေယာက္သာပါေလသည္။ သူမ ထင္ခ်င္လည္းထင္စရာ။ လိုက္ေမးၾကည့္ေတာ့မွ ယေန႕သည္စေနေန႕ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ မီလန္ကို ျပန္သူမရွိပဲ..ဗင္းနစ္ကို လာသူမ်ားသာရွိေသာေၾကာင့္ ရထားေခ်ာင္ေနေၾကာင္းသိမွသာ ႏွစ္ဦးသာ တစ္ေနကုန္ပင္ပန္းေနသမွ်ကို ရထားေပၚတြင္ ေကာင္းစြာႏွပ္ျပီး...ဖက္ရွင္ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး မီလန္ျမိဳ႕သို ျပန္ေရာက္လာခဲ့ၾကပါသည္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-3411634170129266374?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-78828451617389778012008-12-23T00:34:00.010+06:302008-12-23T01:22:50.586+06:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fvtGvhpLS4c/SU_dUaS5ymI/AAAAAAAAABE/nqKr8AnvWNw/s1600-h/train2.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 259px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fvtGvhpLS4c/SU_dUaS5ymI/AAAAAAAAABE/nqKr8AnvWNw/s320/train2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5282684230654610018" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;">ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ထင္ရွားေသာ ျမိဳ႕မ်ားတြင္ ေရေပၚအိမ္ေဆာက္ေနေသာ အင္းေလးေဒသသည္လည္း ကမၻာကပင္အသိအမွတ္ျပဳေသာ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕ျဖစ္ပါသည္။ အီတလီႏိုင္ငံ၏ ထင္ရွားေသာ ေရေပၚျမိဳ႕ေလးတစ္ခုျဖစ္သည့္ Venice ျမိဳ႕သည္လည္း ကမၻာေပၚတြင္ နံမည္ၾကီးေသာ ျမိဳ႕မ်ားထဲတြင္ တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ုပ္သည္လည္း ထိုျမိဳ႕သို႕ မေရာက္ဘူးလွ်င္ အီတလီကို လာေရာက္ျခင္းသည္ အႏွစ္အဓိပၸါယ္မျပည့္မွီမွာလည္း စိုးေသာေၾကာင့္ ရွိစုမဲ့စုျဖင့္ ျခစ္ကုတ္ကာ သြားေရာက္ခဲ့သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့လည္း ကၽြႏု္ပ္၏သူငယ္ခ်င္းၾကီးကလည္း တိုက္တုိက္ဆုိင္ဆိုင္ Milan ကိုေရာက္လာေသာ အခိုက္ႏွင့္ၾကံဳေသာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ေပ်ာ္ရႊင္စြာပင္ Venice ျမိဳ႕သို႕ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေလသည္။<br /><br />မေန႕ကညပိုင္းက ေလွ်ာက္လည္ပတ္မႈ မ်ားသြားေသာေၾကာင့္ မနက္ကို ၇း၀၀နာရီမွ ႏိုးသည္။ ျပင္ဆင္ျပီး McDonaldေရာက္ေတာ့တန္းစီတာနဲ႕ဘာနဲ႕ ဘူတာၾကီးထဲကို ၈း၃၀နာရီခြဲေလာက္မွ ေရာက္ခဲ့သည္။<br /><br /><span id="fullpost">စေန၊တနဂၤေႏြျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘူတာၾကီးသည္လည္း စည္ကားလွသည္။ မိမိတို႕ႏိုင္ငံကဲ့သို႕ လက္မွတ္၀ယ္တာကမလြယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက လာတန္းစီမွန္းမသိေသာ ေငြသားျဖင့္ရွင္းရသည့္ ေကာင္တာမ်ားတြင္ လူမ်ားပံုေအာေနသည္။ ေစာင့္လိုက္လို႕ကေတာ့ မိုးခ်ဳပ္သြားႏိုင္သည္။ Bank Card မ်ားျဖင့္၀ယ္ႏိုင္ေသာ ေကာင္တာမ်ားကေတာ့ လူပါးသည္။ သို႕ေသာ္လည္း မိမိတြင္ ကဒ္မေျပာႏွင့္ ဖုန္းကဒ္ေတာင္ ေစ်းၾကီး၍ ၀ယ္မဆက္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ့ Information Counter သို႕ေျပးရသည္။ အမေလး..ေကာင္တာေရာက္ေတာ့ ေျခေထာက္ပင္ခ်ိသြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ Information ေမးရန္ေစာင့္ေနသူကေတာင္ ၁၅ေယာက္ေလာက္ရွိမည္။ မိမိတို႕ႏိုင္ငံကို သတိရသား။ ဘယ္သူ႕ေမးေမး ႏိုင္ငံျခားသားဆိုရင္ေတာင္ မတတ္တေခါက္အဂၤလိပ္ႏွင့္ ျပန္ေျပာအံုးမွာ။ အီတလီႏိုင္ငံက လူမ်ိဳးၾကီးႏိုင္ငံျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း အဂၤလိပ္စကားကုိ တြင္က်ယ္စြာ မသံုးစြဲပဲ အီတာလ်န္ဘာသာစကားကိုသာ သံုးစြဲၾကေသာေၾကာင့္ အျခားသူေမးဖို႕ဆိုတာ စဥ္းေတာင္မစဥ္းစားရဲ။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကေတာ့ အခ်ိန္မရေသာေၾကာင့္ လက္မွတ္မရမွာ စိတ္ပူေနသည္။ မိမိကေတာ့ အားေနေသာသူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေအးရာေအးေၾကာင္း အာလူေခ်ာင္းေလးကုိက္ကာ သူ႕ေနာက္မွ လိုက္ေနေလသည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ Information Counter မွထြက္လာခ်ိန္တြင္ ျဖစ္ပ်က္လာေသာ မ်က္ႏွာသည္ ေခါင္းေလွ်ာ္ေနစဥ္ ေရကုန္သြားေသာ သူ၏မ်က္ႏွာကဲ့သို႕။<br /><br /><span style="font-style: italic;">"ဘာေျပာလိုက္တုန္း..နင့္ကို"</span><br /><span style="font-style: italic;">"ငါတို႕ကို ဟိုလူအမ်ားၾကီးတန္းစီတဲ့ေနရာကို သြားပါတဲ့။ ဒါပဲေျပာတယ္။ စိတ္တိုလိုက္တာ။ ငါက ထပ္ေမးမယ္လုပ္တာေတာင္ စြတ္ေနာက္တစ္ေယာက္ကို ေခၚေနတယ္။"</span><br /><span style="font-style: italic;">"ေအာ္..စိတ္ေလ်ာ့လိုက္ပါ။ သူတို႕က်က္ထားတာ ဒီစကားလံုးပဲရွိလို႕ေနမွာေပါ့။ နင္က စြတ္ဘိုလိုေတြမႈတ္တာကိုး"</span><br /><span style="font-style: italic;">"ေအာင္မယ္..နင္ကေအးရာေအးေၾကာင္းေနေနတယ္။ နင္သူတို႕စကားနားလည္တာပဲ..နင့္အလွည့္သြား"</span><br /><br />သြားပါျပီ။ ေခါင္းေပၚကို အုန္းလက္က်သလိုခံစားလိုက္ရသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ျမိဳင္ရာဇာတြတ္ပီကဲ့သို႕မာန္ကို တင္းကာ အျခားေကာင္တာတစ္ခုသို႕ ထြက္လာခဲ့သည္။<br /><span style="font-style: italic;">"(#&amp;#*&amp;@*&amp;*#)@"</span><br /><span style="font-style: italic;">"(@*)(*(*&amp;$*&amp;$(*#&amp;"</span><br /><span style="font-style: italic;">"ဟဲ့... ရျပီ။ ဒီမွာလက္မွတ္။"</span><br /><span style="font-style: italic;">"ေအာင္မယ္..နင္ကေတာ္ေတာ္..ေတာ္သားပဲ။ ေစာေစာက ဘာလို႕သြားမ၀ယ္တာတုန္း။"</span><br /><span style="font-style: italic;">"ေအာ္...နင္ကလည္း ဘူတာၾကီးေရာက္တုန္း ေနရာအႏွံ႕ေရာက္ဖူးေအာင္လို႕ေပါ့ဟ။"</span><br />ကၽြႏု္ပ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းသည္လည္း ျမိဳင္ရာဇာတြတ္ပီႏွင့္ ဗိုက္ကေလးကဲ့သို႕ ရထားစၾကၤမ်ားသို႕တက္လာခဲ့သည္။ စၾကၤေတြက အမ်ားၾကီး Billboard မွာ ရထားစာရင္းၾကည့္ျပီး မိမိတို႕ရထားရွိရာသို႕ လာခဲ့ၾကသည္။ ရထားဆီကိုေရာက္ေတာ့ တြဲနံပါတ္ရွာ ျပီးေတာ့ ခံုနံပါတ္ရွာရန္ ဟန္ပါပါျဖင့္ ရထားေပၚသို႕တက္ကာ ရွာေဖြေနၾကသည္။ ရထားသာထြက္လာသည္ ခံုကရွာမေတြ႕ ေနာက္ဆံုးတြင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက ဖုလာပံုရသည္။ <br /><span style="font-style: italic;">"ဟဲ့...နင့္ဇာတ္လမ္း၊ နင္ရွင္း။"</span><br />ကၽြႏ္ုပ္လည္း ကိုယ္၀ယ္ခဲ့သည့္လက္မွတ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ပဲတာ၀န္ယူရေတာ့သည္။ ရထားလက္မွတ္စစ္လာေတာ့ ေမးလိုက္မိသည္။ ရထားတြဲေစာင့္ထြက္သြားခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းမ်က္ႏွာကို ဆင္ျဖဴမ်က္ႏွာ ဆင္မဲမၾကည့္၀ံ့သကဲ့သို႕ ေခ်ာင္းၾကည့္မိသည္။<br /><span style="font-style: italic;">"ဟဲ့...ဘယ္မွာတုန္းေနရာက ရထားေတာ့ မမွားပါဘူးေနာ္။"</span><br /><span style="font-style: italic;">"အဟီး... စိတ္ေတာ့မဆိုးနဲ႕ေပါ့ဟာ..ဒါက ခံုမဲ့လက္မွတ္တဲ့။"</span><br /><span style="font-style: italic;">"ဟဲ့..နင္ ဒါေတာင္မသိဘူးလား။ လက္မွတ္မွာ မေရးထားဘူးလား။ နင္ ၀ယ္တုန္းကလည္း ဘာမွ မေျပာဘူးလား။ ျပစမ္း၊ ျပစမ္းလက္မွတ္ ခံုမဲ့ဆိုတာေတာ့ ေရးထားမွာေပါ့။"</span><br /><span style="font-style: italic;">"အဟီး...ဟုတ္တယ္။ ဒီမွာ ငါက ၀ယ္တုန္းက မသိဘူး။ ဟိုကလည္း ငါသိတယ္ေအာင္းေမ့လို႕ ဘာမွ မေျပာလိုက္တာေနမွာ။ ငါကလည္း သူေရးေပးတဲ့ ခံုမဲ့ဆိုတဲ့စာသားကို သူ႕လက္မွတ္ထိုးတယ္ေအာက္ေမ့လို႕။ အဟီး..စိတ္မပူပါနဲ႕ဟာ။ ငါေက်ာင္းမွာ သင္ဖူးတယ္ဟ။ ရထားေပၚမွာ ခံုေနရာလြတ္ရင္ ၀င္ထိုင္ဖို႕အတြက္ေမးတဲ့ Dialog သင္ဖူးတယ္။ စိတ္ပူနဲ႕ေနာ္..သူငယ္ခ်င္းေလး"</span><br />ထိုစာသားေလးကို စာဖတ္သူမ်ား အမွတ္တရျဖစ္ေအာင္ တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ အီတလီႏိုင္ငံကိုသြားေရာက္မယ္ဆိုရင္ ဒါေလးကို ေဆာင္ေပါ့။ <blockquote>senza posto= ခံုမဲ့</blockquote><br />မိမိတို႕စီးခဲ့ေသာ ရထားပံုကိုေတာ့ <a href="http://www.italyheaven.co.uk/trains.html">ဒီဆိုဒ္ေလး</a>မွ ကူးတင္ထားတာပါ။ မိမိကုိယ္တိုင္ရိုက္ခဲ့ေသာ ပံုမ်ားတြင္ ေရႊျမန္မာႏွစ္ေယာက္က တပူးပူးပါေနေသာေၾကာင့္ စာဖတ္သူမ်ားအေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေစရန္။<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-7882845161738977801?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-82364149140820920282008-12-21T01:26:00.001+06:302008-12-21T02:42:39.719+06:30<div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ခါးပံုကို ေမာင္ျဖဳတ္လို႕</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">ေခၽြးသုတ္ေတာ့ေပး။</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">စီးပေလေစ ေမာင္မသုတ္နဲ႕</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 153);">တုတ္တုတ္က်ေခၽြး။ ။</span><br /><br /><div style="text-align: center;">ျမကန္သာကဗ်ာစာအုပ္မွ ေကာက္ႏုတ္ပါသည္။<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-8236414914082092028?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-3351159209268022008-12-21T00:58:00.000+06:302008-12-21T01:03:37.325+06:30<div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(204, 204, 204);">အမိျမတ္ျငား စကားခ်ိဳသာ</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">အဖျမတ္က ေကာင္းလွက်င့္မွာ။</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">ႏွစ္ပါးမိဘ ျမတ္ၾကသူမွာ</span><br /><span style="color: rgb(204, 204, 204);">က်င့္စကား ေကာင္းျငားအမွန္ပါ။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ေလာကနီတိ</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-335115920926802?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2230306416761172171.post-36018074302590615722008-12-21T00:39:00.000+06:302008-12-21T00:50:32.939+06:30<div style="text-align: center; color: rgb(255, 255, 0);">"................................<br />................................<br />အၾကည့္ခ်င္းအဆံု<br />ရင္သိမ့္ခုန္ တဖိတ္ဖိတ္<br />တာရာအံု ၾကယ္ျပာရိပ္မွာ<br />သမုဒယ လိပ္ျပာစိတ္ကယ္<br />မမွိတ္တမ္းေပါ့ ပန္းလဲ့ မ်က္္သခင္<br />ရႊန္းလဲ့....သက္တစ္မွ်င္အျငိ<br />ေၾသာ္..သည္အၾကည့္<br />သံေယာဇဥ္ ရွိျမဲ ရွိပါေစသား.... "<br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(255, 204, 255);">ဘုန္းႏို္င္ေက်ာ္ေ၀</span><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2230306416761172171-3601807430259061572?l=cafeandnotebook.blogspot.com' alt='' /></div>ေကာ္ဖီ ႏွင့္ မွတ္စုhttp://www.blogger.com/profile/12345263689341581545noreply@blogger.com0